روزی جوانی از مردی صاحب حکمت پرسید: با اینکه که همه می دانیم مرگ حتمی است، چرا نمی‌توانیم از دنیا دل بِکَنیم؟ مرد حکیم که باغی سرسبز و زیبا با دیواری بلند داشت و کسی وارد آن باغ نشده بود مرد جوان را به باغ خود دعوت کرد. بیرون باغ علف هایی بر زمین روییده بود که دامی در حال چریدن آن بود. صاحب حکمت گفت: می دانی چرا این دام این چنین با لذت می چرد؟ چون از زیبایی درون باغ و از نعمات آن خبر ندارد و آن را ندیده است. آدمی نیز چنین است، تا زمانی که عرض دنیا را رها نکند و به لذت زودگذر دنیا دلبسته باشد هرگز نمی تواند در طول دنیا بالا رود و نعمات آخرت که برای اوست را ببیند. هرکس طائل نشود و از بلندا این باغ را نبیند مثل این دام در عرض دنیا و لذت های زود گذر مشغول چریدن خواهد شد. خداوند در سوره توبه می‌فرماید:

أَرَضِيتُم بِٱلحَيَوٰة ٱلدُّنۡيَا مِنَ ٱلۡأٓخِرَة فَمَا مَتَٰعُ ألۡحَيَوٰة ٱلدُّنۡيَا فِی ٱلۡأٓخِرَة إِلَّا قَلِيل
آيا به زندگى دنيا به جاى آخرت راضى شده‌ايد؟ با اينكه متاع زندگى دنيا، در برابر آخرت جز اندكى نيست.

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم خرداد ۱۴۰۴ساعت ۳:۵۶ ق.ظ  توسط من و همسرم کپی با ذکر صلوات آزاد  |