در گذشته هاي دور، براي دوره ماهانه عقب افتاده و تنظيم

 آن از پونه استفاده ميشده است. در نوشته هاي كلپپر در

 قرن هفدهم آمده است: '' جوشانده ي گياه پونه را بنوشيد

تا پريود عقب افتاده مرتب شود.''

بايد توجه داشت كه حتي مقدار كم روغن پونه سبب از

 كارافتادگي كليه، تشنج و اغما ميشود و فرد مبتلا هيچگاه

به حال نخست باز نميگردد، از اينرو

بايد از مصرف خودسرانه آن اجتناب كرد.

برگهاي پونه خطر كمتري دارند و گياه پزشكان، نعناي

 صحرايي را به جاي آن تجويز ميكنند. سرخپوستان

آمريكايي، چاي پونه را براي درمان دردهاي ناشي از

 گرفتگي عضلات و همچنين مداواي سرماخوردگي

 مي نوشيدند. در انگلستان نيز چاي پونه يك شيوه ي

 درماني سنتي خانگي براي سرماخوردگي و زكام بوده

 است. پونه تعريق را در بدن تحريك ميكند و به همين

سبب يك درمان موثر براي سرماخوردگي است.

در ‌آشپزي، از پونه براي عطر و مزه دادن به فرني و

همچنين تهيه سس استفاده ميشده است، ولي امروزه به

علت طعم تند، از پونه استفاده غذايي نميشود. پونه

ماهيچه هاي رحم را منقبض ميكند، بنابراين در دوران

حاملگي بايد از خوردن آن اجتناب كرد.