اهل سیرت بر این اند كه نماز در شب معراج رسول اكرم –

 

صلى الله علیه و سلم – به نزد پروردگار فرض گردیده است.

 

 تاریخ آن را تقریبا پنج سال قبل از هجرت مى گویند كه این

 

 به بیست و هفتم ماه رمضان سال 616 میلادی یعنى به سال

 

هشتم آشكار شدن نبوت محمد (صلى الله علیه و سلم) برابر

 

 مى آید. حكمت در فرض بودن نماز این است كه علاقه بنده

 

 را با پروردگارش مستحكم مى كند و او بسبب ادا كردن نماز،

 

 خالق مهربانش را شكر و سپاس مى گوید. این عمل سبب

 

رضایت پروردگار شده و او تعالى این بنده شكرگزارش را

 

از نعمتهاى دنیوى و اخرویش بهره مند مى سازد.

 


در نتیجه بنده سعادت مندى دو عالم را نایل گردیده و از

 

بدبختى دنیا و آخرت رهایی مى یابد.

 

الله سبحانه و تعالى مى فرماید:


( لإن شكرتم لأزیدنكم و لإن كفرتم إن عذابی لشدید)


یعنى: اگر شكرگزار باشید البته نعمتهایم را به شما

 

افزون خواهم كرد و اگر ناسپاسى كردید پس بدانید

 

عذاب من بسیار سخت مى باشد).


اما آن منفعتهاى شخصى كه نمازگزار به سبب خواندن

 

نماز كسب مى كند این است كه اگر آن را با اخلاص بخواند

 

همیشه الله سبحانه و تعالى را ناظر بر نماز خود مى بیند و

 

 در نتیجه می ترسد از اینكه به كار ناروایی دست بزند و

 

 ا نجام نفس سركش را به جانب كارهاى خیر مى گرداند و

 

 الله تعالى او را براى انجام دادن كارهاى نیك قوت

 

 مى دهد و براه راست هدایتش مى كند.

 

چنانكه او تعالى مى فرماید:


( وأقم الصلاة إن الصلاة تنهى عن الفحشاء والمنكر)

 

( العنكبوت: 45)


یعنى: و برپا بدار نماز را! بدرستى نماز از كارهاى

 

 بى حیایى و ناپسند منع مى نماید. در بعضى روایتها

 

با سند مرفوع و موقوف چنین آمده است:


( من لم تنهه صلاته عن الفحشاء والمنكر لم تزده

 

من الله إلا بعدا وفی روایة فلا صلاة له ( رواه الطبرانی

 

 وغیره مر فوعا وموقوفا) .


هر كه را نمازش از كارهاى بى حیایى و ناپسند منع ننماید

 

 او را از الله تعالى به جز دورى چیز دیگری نتیجه نباشد.

 

 و در روایتى چنین آمده كه نمازش درست نشود.


چون مسلمان عاقل و مخلص همیشه مى كوشد تا هیچ كار

 

 بدى را انجام ندهد تا نمازش نزد خداوند مقبول نشود زیرا

 

او خوب مى داند كه الله تعالى نماز را سبب نجات او

 

گردانیده است وگرنه الله تعالى هیچ احتیاجى به نماز

 

 وى ندارد. خواندن نماز چیزى را در ذات و صفات

 

 الله تعالى زیاد نكند و نخواندنش چیزى را از او كم

 

نخواهد كرد. اما فایده هاى اجتماعى نماز بسیار بزرگ اند.

 

 آن جامعه كه افراد آن واقعا نمازگزار باشند هرگز به كارهاى

 

 بد دست نزنند. در چنین جامعه ای فضاى دوستى و محبت و

 

 اتحاد و برادرى حكم فرما خواهد بود و افراد آن در امنیت و

 

 بركت حیات بسر خواهند برد. چون همگى در صف نمازی

 

می ایستند كه شاه و گدا در آن یكسانند و هر روز چند مرتبه

 

 همدیگر را مى بینند و از احوال همدیگر باخبر مى شوند.

 

 آنچه گفتیم شمه اى از منفعتهاى بزرگ نماز در این

 

عالم فانى است، اما در موضوع منفعتهاى اخروى آن

 

إن شاء الله بعدا سخن خواهیم راند.

 

التماس دعای خیر


+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم مرداد ۱۳۸۹ساعت ۹:۳۴ ق.ظ  توسط من و همسرم کپی با ذکر صلوات آزاد  |